• In belang van nationale veiligheid

Donderdag 23 november 2017

Toen we ietsje later dan de rest aankwamen in de eetzaal was er net een nieuwe schaal pasta geserveerd. Pasta met basilicum saus, nog helemaal warm. Zó lekker, echt lekker. Hemels! Zo ontzettend overheerlijk. Ons gebabbel en gegiechel ging verder aan de eettafel en we hebben ons toen kostelijk vermaakt. Nadat iedereen uitgegeten was werden nog een paar zakelijke mededelingen gedaan waarna we naar onze kamers mochten. Natuurlijk waren we na het eten weer helemaal wakker en fit dus moesten we onze energie kwijt. Daarbij, nu we voor plek 9-11 spelen, spelen we een wedstrijd minder. Dussssss tijd voor een KUSSENGEVECHT!! Wederom een overwinning voor kamer Joëlle en Robyn tegen kamer Mirjam en Carmen: 2-0!! Na het kussengevecht kwam er een telefoonstrijd op gang. Het was dusdanig heftig dat assistent coach Marc aanklopte om te vragen wat er in hemelsnaam aan de hand was. Zoals een goede assistent-coach betaamt bood hij aan om te middelen in deze heftige strijd. Verkeerde keuze; binnen twee minuten was ook onze assistent-coach zijn telefoon kwijt… nana-nananaaaaa!

Vrijdag 24 november 2017

8:00 ontbijt betekent in ons geval 7:50 de wekker. Dat we vervolgens ietsje later bij het ontbijt zijn kwam door de lift. En dat maakte ook niet uit want de coaches waren ook te laat. Ondanks dat Kees in slaap is gevallen terwijl hij op zijn iPad aan het lezen was, heeft hij toch een goede nacht gehad. Hij is gewoon verder gaan lezen tussen 3:00 en 4:30. Na het ontbijt waren we lekker aan het chillen toen Marc ineens ruw de rust kwam verstoren. Kees had een ladder over boord van het balkon gegooid. Oh nee! De vraag was wat er nu moest gebeuren, elke speelster kon individueel stemmen. Slechts 1 speelster (Maartje) had het juiste antwoord. Dit antwoord moeten we u ivm een privacy gevoelige reden onthouden. Ons oprechte excuses hiervoor, maar het belang van de Nationale Veiligheid gaat voor alles.

Om 13:00 stond de wedstrijd tegen Parijs gepland. Onze verwachtingen vooraf bleken uit te komen. Iedereen heeft lekker gespeeld en samen hebben we voor een 3-0 winst gezorgd. Carmen K heeft heerlijk geserveerd, ondanks de Franse supporters die haar probeerden af te leiden. Maartje heeft een aantal briljante ballen diagonaal geslagen! Henrianne loopt steeds meer ballen er uit, als libero; steeds mooiere passes. En Marloes gaf haar setups steeds beter aan het net. Door de goede spelverdelers aan Dorswedo kant sloeg Mirjam een Franse speelster onderuit. Oeps. Dus de dikke overwinning was al snel een feit. BAM.

De rest van de middag / avond gingen we als team Bergamo in. Marlies en Maartje hielden als ware gidsen het tempo er flink in. Wie nog niet moe was van de wedstrijden, was nu wel moe van het tempo waarmee we de berg opgejaagd werden (haha). Tijdens een pauze bij de stadsmuur bedacht Kristel dat het een goed idee was om via het electriciteitsnet naar beneden te tokkelen, ze wilde het helaas niet even voordoen (wederom: haha).

In de oude stad kwam er een trotse Italiaan die ons perse wilde gidsen, ook begeleidde hij de teamfoto waarbij iedereen exact moest staan op de plekjes rond de fontein die hij aanwees. Na deze prachtige fotoshoot besloot een groot deel om terug te gaan naar het hotel. Het menu was een enorme verrassing; Pasta! (Opnieuw lekker gegeten).

’s Avonds kwamen Marloes, Marlies en Maartje terug. Een heus verslag over de mannen waarbij ze in de bus zaten, een speciaal ‘Love you’ gebaar en bananen… laten we het daarop houden. Toen iedereen spierpijn had van het lachen, de laatste kaartspelletjes afgesloten waren, we nog een kussengevecht gehouden hadden, besloten we ons bed in te duiken. Morgen spelen we tegen Polen!!

Wist je dat:

• Carmen K een mooie carrière als jongleur tijdens de files voor Marc voorziet?

• Carmen M en Mirjam in de bus naar de sporthal iets te hard over de maffia aan het praten waren, precies achter de buschauffeur die schijnbaar banden heeft met de maffia…

• Marc een leuk plakboek is? Dat hebben we met het hele team uitgeprobeerd, die textielstickers zijn zo leuk!

• Dat Kees iedereen aansteekt met zijn droge humeur, zelfs Sanne!

Advertenties

• Hot dogje in het veld

Donderdag 23 november 2017

Dag twee DVCL. Om half zeven stond de wekker. Dat was vroeg. Het idee was dat we dan om 7:00 uit bed gingen, dus hebben wij de wekker om 6:59 gezet. Met een enorme sprong stonden we naast ons bed, wat een energie! Vervolgens hebben we onze lieve kamergenootjes wakker gemaakt. Vandaag gaat het beginnen!! Eerst lekker om half 8 het ontbijt. We waren wel een tikje teleurgesteld dat er geen hard gekookte eieren waren, die laten we normaal gesproken graag vallen. Na een prima ontbijt hadden we nog even de tijd om spulletjes bij elkaar te rapen. We gingen met de bus van 9:20 naar de hal toe. In dezelfde bus zaten ook onze tegenstanders, de Tsjechen en de Fransen van Parijs. Toen we bij de hal waren aangekomen visten we alle tassen uit het bagageruim onder de bus. Robyn kroop naar achteren om de laatste tassen te pakken. Als grap stelden we voor de klep maar dicht te doen, iedereen was dik voorstander natuurlijk maar het geschrokken organisatie mannetje ging zich er mee bemoeien. Mocht Robyn toch nog mee met ons! (Arme Kees) In de sporthal was de 9:00 wedstrijd nog bezig tussen de mannen uit Polen en de Russische mannen uit Ugra. Na een duidelijke 3-0 was er genoeg tijd voor ons om onze warming-up op het veld te doen. Maar we hadden nog niet eens een balletje gepasst en plotseling moesten we al gaan inslaan. Een kwartier voor de wedstrijd ging het eerste fluit signaal al! We gingen de wedstrijd voortvarend van start. Goede services en mooie blokpunten zorgden voor een paar punten voorsprong. Deze hielden we vast tot het einde: eerst set in de pocket tegen de zelfverzekerde Russen. Vanaf de tweede set begonnen de meiden van Sint Petersburg beter te serveren en vrijwel al hun setups gingen naar hun langste speelster, nummer 7. Een andere lange speelster kreeg ook een paar setups per set en hun buitenaanvallers kregen er 2 per set. Kort samengevat: hun nummer 7 zat hoog en sloeg over iedereen de bal naar de grond. Wij kregen daar onvoldoende vat op en zodoende ging de wedstrijd met 1-3 naar Sint Petersburg. Tijd om uit te rusten was er niet, twee uur later zouden we onze volgende wedstrijd spelen. Snel door naar de kleedkamer voor een korte nabespreking. We spraken af dat we met meer enthousiasme gingen volleyballen en ons bezig gingen houden met ons eigen ding. Joëlle nam een korte douche en rook daarna weer fris en fruitig door de heerlijke douchegel. Marc ging naar de supermarkt en kwam een half uur later terug met een karretje vol broodjes en beleg: mmmmm!

Op naar de volgende wedstrijd. Op het beton achter het veld deden we onze warming-up. Toen we het veld op mochten gingen we meteen met de bal spelen. Het was inmiddels 14:55 en we hadden begrepen dat je maar 15 minuten op het veld krijgt voordat de wedstrijd ging beginnen bij uitloop. Dus wij lekker inspelen en wat setupjes aan het net oefenen. Nemen de Italianen van Brescia alle tijd voor hun warming-up en inspelen. 25 minuten later gingen we pas inslaan. Wel lekker want we waren goed warm. Ook deze wedstrijd begonnen we goed. De servicedruk was hoog en de Italianen hadden moeite met de pass. Ons blok en aanval hadden we ook op orde waardoor we een paar puntjes voorsprong namen. Op het einde van de set kwamen de Italianen beter in hun spel. Het werd nog spannend maar door een lekker balletje via het blok pakten wij deze set: 1-0! In de volgende set kantelde dit beeld. De Italianen waren “fris” en wij hadden al vijf sets in de benen. We raakten ontzettend veel aan, hebben hard gewerkt maar waren niet scherp genoeg in de afronding. 1-3 verlies, ontzettend zonde want er had absoluut meer in gezeten. Pech wil dat we volgens de mening van toernooileiders in de sterkste poule zitten én dat de nummer 3 in de poule uitgeschakeld is voor plek 1-8. We spelen vanaf morgen voor de 9e plek. Natuurlijk willen we die binnen halen!!! We krijgen dan Frankrijk tegenover ons. Dit schijnt een hele zwakke tegenstander te zijn, dat heeft voordelen: we hopen dat na morgen iedereen gespeeld heeft!

Na de wedstrijd was er genoeg tijd voor iedereen om hun teleurstelling te verwerken: eerst lekker douchen en vervolgens moesten we wachten tot de openingsceremonie begon. Hierin mochten wij als team als eerste de hal betreden. Er waren kindjes die bordjes met het teamnaam omhoog hielden en voor teams het veld op liepen. Deze kinderen bleven vervolgens ook staan. Het interessantste van de opening was toch wel dat eerst 1 kindje ging zitten op een bankje, toen een tweede kindje en opeens een ander kindje flauwviel. Het was ook flink warm in de hal: van die grote lampen die al de hele dag brandden en daarbij hadden de kinderen vesten aan! Vervolgens werd besloten dat de kinderen de rest van de tijd op de tribune mochten zitten. Een tijdje later was de ambulance aangekomen die opgebeld was om het flauwgevallen meisje mee te nemen. De sluiting werd afgesloten met een zevental mensen die met grote vlaggen gooiden begeleid door trommelaars en trompettisten. Terug naar het hotel was het vechten om een plekje in de bussen. Teams wilden zo snel mogelijk weer terug naar het hotel. We zaten achterin de hal en waren te laat voor de twee bussen die klaarstonden. Gelukkig waren er nog twee bussen aan de andere kant van de hal! Kleine domper toen we terug kwamen in het hotel: we mochten pas om 21:30 gaan eten. Teams die de volgende dag om 9:00 moesten spelen mochten natuurlijk eerder, om 20:30, eten. Robyn, Carmen, Mirjam en ik hadden het plan om de tijd tot het eten te vullen met junglebridge spelen. Uiteindelijk hebben we de eerste ronde wel gedeeld maar zijn we verder niet aan spelen toegekomen. We hebben het hele uur, en zelfs langer!, volgepraat. Over serieuze dingen dit keer.

Wist je dat:

• Maartje niet spoort?

• Carmen K in haar slaap schijnt te praten?

• Kees en Marloes tegen elkaar aan slapen….

• ….maar dat dit wel met een muur ertussen is.

• Marc steeds beter in gebarentaal wordt? Maar dat we nog steeds wachten op zijn eerste blunder?

• Kees even veel gebaren weet als in Parijs? Hij richt zich nog steeds op de meest belangrijke gebaren: koffie, bier en iets met een middelvinger. Maar dat heeft verder geen uitleg nodig. Hahaha

• Mirjam haar vinger veel gelijkenis vertoont met een hot dog?